ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΨΕΥΤΟΡΩΜΑΙΪΚΟ

Αποκαλύπτει το διαβολικό του πρόσωπο το ψευτορωμαίικο τώρα που καταρέει. Ποτέ δεν απελευθερωθήκαμε πραγματικά.

Αλλάξαμε κατακτητές απλά. Ποτέ δεν ξαναγίναμε Βυζάντιο - Ρωμαίικο, δεν μας άφησαν οι βαβαροί και η Δύση... Το έλεγε πολύ σωστά ο Άγιος Κοσμάς "...θα έρθει ένα ψευτορωμαίκο, μην το πιστέψετε, θα φύγει πίσω".

Αντίχριστοι διώκτες, άθεοι, δουλικοί στα αμερικανο - ευρωπαϊκά αφεντικά τους, αχόρταγοι στο χρηματισμό και στα σκάνδαλα, τολμάνε τώρα να τα βάλουν με το τελευταίο κομμάτι του Βυζαντίου, το Άγιο Όρος, που σεβάστηκε μέχρι και ο χίτλερ, αλλά και ο αιμοσταγής πορθητής της Βασιλεύουσας.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

και θα νικήσουμε εμείς!

Θα φύγει πίσω από εκεί που ήρθε το ψευτορωμαίικο, θα καταρρεύσει και μαζί του η σάπια ευμάρεια, η υποταγή στη σατανική δύση και το αμερικανικό όνειρο, που μας εμφυτεύσανε... και που τελικά αποδείχτηκε εφιάλτης.

Γ.Θ 

Η προφητεία του Αγίου Ανδρέα για τον ναό των Αγίων Αποστόλων και τον ευσεβή βασιλιά.

Γιώργος Θαλάσσης

Ο πρώτος ναός των Αγίων Αποστόλων στην Πόλη χτίστηκε από τον Άγιο Κωνσταντίνο, τον πρώτο μας Αυτοκράτορα, και στη θέση του ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα έχτισαν μεγαλύτερο (σχεδόν όσο ο ναός της Αγίας Σοφίας).

Οι εξερευνητικές αποστολές, που ο ίδιος ο πρώτος αυτοκράτορας έστελνε σε όλη την οικουμένη προς ανακάλυψη των ιερών λειψάνων των Αγίων Αποστόλων, απέφεραν την ανακάλυψη και μεταφορά τριών Αποστόλων στο μεγάλο ναό, που επιπλέον αποτελούσε το αυτοκρατορικό νεκροταφείο, καθώς και αυτό των πατριαρχών.
Κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ο ναός καταστράφηκε ολοκληρωτικά από φανατικούς δερβίσηδες, οι οποίοι με ρόπαλα και λοστούς κατέστρεφαν επί 14 ώρες το ναό. Αφού συνέθλιψαν τα ιερά λείψανα και τα οστά των αυτοκρατόρων, έριξαν τα υπολείμματα σε μια ασβεστοκάμινο.
Μέσα από το όραμα - προφητεία ενός μεγάλου Αγίου της Ορθοδοξίας μας, του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού, μαθαίνουμε για ένα περίεργο και εκπληκτικό συμβάν, που εξελίσσεται στον τέταρτο λόφο της Επτάλοφης Πόλης, όπου σήμερα στη θέση του ναού βρίσκεται το μιαρό τζαμί του πορθητή.
Διαβάζουμε από το βίο του Αγίου Ανδρέα*:

(...) Γυρίζει τότε και βλέπει τον σταυρό να υψώνεται σαν με ολόχρυσα φτερά στη μέση της Πόλεως, εκπέμποντας φωτεινές ακτίνες.
Όταν χάθηκε από τα μάτια του, στάθηκε ο όσιος στη μέση της στοάς κοιτάζοντας προς το ναό των Αγίων Αποστόλων. Τον είδε όμως αλλαγμένο. Με εντολή του Θεού είχε γίνει πεντάτρουλλος σταυροειδής, μεγαλοπρεπής και στην ομορφιά ασυναγώνιστος. Στη μέση του ναού είδε τον Κύριο καθισμένο σε θρόνο, και γύρω Του να στέκονται Χερουβείμ και Σεραφείμ και όλη η στρατιά των επουρανίων δυνάμεων με φόβο και τρόμο. Άπλωσε τότε τα χέρια ο όσιος και φώναξε:
- "Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου".
Την ώρα εκείνη έπεσε σε έκσταση και προφήτευσε ότι θα ξανακτισθεί ο ναός από κάποιον ευσεβή βασιλιά, μεγαλύτερος και ωραιότερος, όπως ακριβώς τον είδε.

Αν ψάξετε το βίο του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού, θα δείτε ότι έζησε επί αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ' του Σοφού. Η άποψη αυτή είναι η επικρατέστερη.
Παρόλα αυτά υπάρχει και η εκδοχή που υποστηρίζει ότι έζησε επί αυτοκράτορος Λέοντος Α' του Μακέλλη.
Η διχογνωμία αυτή έχει τεράστια σημασία, γιατί εάν ο Άγιος έζησε επί Λέοντος Α', τότε ο αναμενόμενος ευσεβής βασιλιάς, που θα ανοικοδομούσε το ναό των Αγίων Αποστόλων, είναι πιθανό να ήταν ο Ιουστινιανός.
Εάν όμως ο Άγιος έζησε στα χρόνια του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (μερικούς αιώνες μετά την ανοικοδόμηση του Ιουστινιανού), τότε αυτό σημαίνει ότι ο ευσεβής βασιλιάς, που θα ξανακτίσει το ναό, δεν έχει έρθει ακόμη.
Υπάρχουν πάντως επιστημονικές έρευνες, διδακτορικές διατριβές και κυρίως τα στοιχεία μέσα από τους συναξαριστές, που υποστηρίζουν ότι έζησε επί Λέοντος ΣΤ'.

Οι μόνες παρεμβάσεις, που έγιναν στον ναό μετά τη βασιλεία του Λέοντα ΣΤ' και πριν την ολική του καταστροφή, ήταν η προσθήκη αγάλματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο και μια αναπαλαίωση από το Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο λίγο πριν την εγκατάλειψη και ερήμωσή του.

Επειδή δεν υπάρχουν σχέδια του ναού για το πως ακριβώς ήταν, ανακαλύψαμε τα σχέδια του πανομοιότυπου Βυζαντινού ναού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Έφεσο και σας τα παρουσιάζουμε με την ευχή κάποτε να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμησή του...

*ΟΣΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ο διά Χριστόν σαλός, Ι.Μ. Παρακλήτου, σελ. 106

πηγή

Από τότε που έπεσε η Πόλη, ησύχασαν όλοι...

 

Σ. Ανδριώτη

Αξιοπερίεργο! Αιώνες λυσσομανούσαν οι βάρβαροι λαοί να κατακτήσουν το Βυζάντιο, την Πόλη των πόλεων, την ένδοξη Κωνσταντινούπολη, την χριστιανική πρωτεύουσα του Ελληνισμού...
που άκμαζε διαρκώς, καί ήταν πλούσια σε όλα της, κυρίως στον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό της. Την αποκάλεσαν Πόλη Ιερή, Θεία, Βασιλίδα, Παράδεισο και χίλια δυο άλλα ονόματα της έδωσαν για να την λαμπρύνουν περισσότερο...
Όμως, οι εχθροί της, έβλεπαν αυτή την αίγλη, την λαμπρότητα, την δόξα και την μεγαλοπρέπειά της και την ζήλευαν όλοι ανεξαιρέτως, γιατί επί σειρά αιώνων ήταν η σπουδαιότερη Πόλη στον κόσμο!!! Δεν μπορούσαν επ’ ουδενί να φτιάξουν κάτι παρόμοιο, κάτι δικό τους, αλλά μόνο να κλέψουν το ξένο και σήμερα να πανηγυρίζουν ξεδιάντροπα επειδή σκότωσαν και έκλεψαν. Γιατί το να ξέρεις να αρπάζεις, «κάποιοι» το θεωρούν επίτευγμα.
Αιώνες ολόκληρους η Πόλη δεν ησύχασε. Οι περίοδοι ειρήνης ήταν λιγοστοί. Συχνά και για μακρά χρονικά διαστήματα την πολιορκούσαν, την πολεμούσαν, επιχειρούσαν να την καταλάβουν, να την πάρουν. Τα κατάφεραν το 1453 οι Τούρκοι, αφού την είχαν λεηλατήσει και εξουθενώσει οι Φράγκοι το 1204, συνεχίζοντας ακόμα και σήμερα να την πολεμούν όλοι με την βρωμερά αηδιαστική προπαγάνδα τους. Για το λόγο ότι ήταν Ορθόδοξη! Αυτό είχε μπει ανέκαθεν στο μάτι τους. Αυτό πολεμούσαν και συνεχίζουν να πολεμούν. Και το πιο παράξενο και παράδοξο είναι αυτό που έκτοτε συνέβη: Ενώ για 1128 χρόνια, που είχαν την Πόλη τους οι Έλληνες, δεχόντουσαν αλλεπάλληλες επιθέσεις, αναγκαζόμενοι να αμύνονται διαρκώς, μόλις την πήραν οι Τούρκοι, σταμάτησαν οι πολιορκίες, οι πόλεμοι, οι ενοχλήσεις. Δεν τους ξαναενόχλησε κανείς, μα κανείς. Σταμάτησαν όλα!!! Λες και το πρόβλημα αυτής της Πόλεως ήταν η Ορθόδοξη ελληνικότητά της, και από τότε που την πήραν από τους Έλληνες ησύχασαν οι πάντες!!! Και τι ειρωνεία! Δεν την βοήθησε κανένας όταν κινδύνευε. Αλλά και εκείνη δεν δέχθηκε «πονηρές» βοήθειες. Προτιμήθηκε να σκλαβωθούν στους μουσουλμάνους βαρβάρους της Ασίας που έπαιρναν κεφάλια, παρά στους «Δυτικούς» που χαλούσαν ψυχές. Και ήταν πολλοί αυτοί που χάρηκαν επειδή η Πόλη έπεσε. Και έπεσε γιατί το επέτρεψε ο Θεός.
Άραγε πίσω από όλα αυτά τι μπορεί να κρύβεται; Αν σκεφτούμε ότι η Κωνσταντινούπολη χτίστηκε για τον λόγο ότι ο ιδρυτής της Μέγας Κωνσταντίνος την ήθελε ως κέντρο δημιουργίας μιας χριστιανικής αυτοκρατορίας, βασισμένη στον Ελληνισμό, γι’ αυτό και όλοι οι πραγματικοί ιστορικοί όταν λένε Βυζάντιο εννοούν τους Έλληνες, γιατί ο αυτοκράτοράς της ήταν βέβαιος ότι μόνο με τον Χριστό θα υπήρχε ειρήνη και ενότητα στον κόσμο. Και αυτή την ειρήνη και την αγάπη ποιος θα μπορούσε να την φθονήσει; Αυτό το Ωραίον, το θαυμαστό της χριστιανικής Πόλεως ποιος θα το ζήλευε; Κι’ όμως, επιδιώχθηκε η καταστροφή, σε μια αδυσώπητη μάχη του καλού με το κακό, μέχρι που κατορθώθηκε να ελαχιστοποιηθεί ο Ορθόδοξος Ελληνισμός στα μέρη εκείνα και μακροχρόνια πάλι οι «ίδιοι» έδωσαν τα τελειωτικά χτυπήματα χάριν του ιδίου σκοπού: Να μην είναι τίποτα Ελληνικό, Ορθόδοξο.
Ευχή όλων ας είναι να μην νοιώσουν ποτέ όσοι προκάλεσαν αδικίες στους ανθρώπους, το τι επώδυνο είναι το να σε πολεμούν, να σε σκοτώνουν, να σου παίρνουν τη γη σου και να απειλούν διαρκώς τους απογόνους σου.

Η πόρτα θα ξανανοίξει! Θρυλικές ιστορίες για την Κωνσταντινούπολη.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ

ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΝ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 

Της Ανθίππης Φιαμού


ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ.

Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες. Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μια αντίστοιχη λαϊκή δοξασία. Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι, Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος...

ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ

Έναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών). Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο. Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους. Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΝ

Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη ξεκίνησαν να καταστρέφουν τις εκκλησίες και τα μοναστήρια. Στην Αγία Σοφιά είχε καταφύγει πολύ λαός, κυρίως γυναικόπαιδα, για να αποφύγουν τον θάνατο. Όμως η παρουσία τους εκεί δεν τους έσωσε, καθώς φανατισμένοι από τους δερβίσηδες μωαμεθανοί μπήκαν στην εκκλησία και άρχισαν να σφάζουν αδιακρίτως όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Ο σωρός των πτωμάτων έφτασε τα δέκα μέτρα. Όταν μάλιστα ο Σουλτάνος Μωάμεθ προσπάθησε να μπει στο ναό το άλογο του σκόνταψε πάνω στα πτώματα, Με την οπλή του το άλογο άφησε ένα σημάδι στην κορυφή ενός στύλου, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Τις πιο πολλές εικόνες και τοιχογραφίες της Αγία Σοφιάς τις κατέστρεψαν οι Τούρκοι. Όταν, όμως, οι άπιστοι εισβολείς έφτασαν στον εξώστη - γυναικωνίτη και ένας τσαούσης (Τούρκος αξιωματικός) προσπάθησε με έναν πέλεκυ να καταστρέψει μια τοιχογραφία της Παναγίας που κρατά στα χέρια της τον Ιησού μωρό, έγινε το θαύμα ! Τη στιγμή που ο Τούρκος προσπάθησε να καταφέρει το πρώτο χτύπημα στην τοιχογραφία κεραυνοβολήθηκε κι έπεσε νεκρός. Τη θέση του πήρε ένας άλλος Τούρκος, αλλά την ίδια στιγμή κι εκείνος είχε την ίδια τύχη. Οι υπόλοιποι βάρβαροι πανικοβλήθηκαν απ' το πρωτόγνωρο γι' αυτούς θαύμα και γεμάτοι τρόμο, αλλά και σεβασμό εγκατέλειψαν την ανόσια προσπάθεια τους. Η συγκεκριμένη τοιχογραφία σώζεται μέχρι σήμερα στον δεξιό εξώστη της Αγία Σοφιάς.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στη Βασιλική Εκκλησία, ένας ιερέας τελούσε τη θεία Λειτουργία. Βλέποντας τους άπιστους να μπαίνουν, δε σκεπτόταν παρά πώς να σώσει από τη βεβήλωση τον ιερό άρτο και το πολύτιμο Αίμα του Χριστού. Ανέβηκε, λοιπόν, βιαστικός στον Άμβωνα, κρατώντας τ' Άγιο Δισκοπότηρο κι εξαφανίστηκε σε μια μικρή πόρτα. Την έκλεισε πίσω του, μα δυστυχώς οι Τούρκοι τον είχαν δει κι έτρεξαν να τον προφτάσουν. Όταν όμως έφθασαν στο σημείο που θα έπρεπε να βρίσκεται η πόρτα, ξαφνιάστηκαν γιατί δεν είδαν παρά μόνο μια γυμνή, λεία επιφάνεια χωρίς το παραμικρό σημάδι ανοίγματος. Αγριεμένοι, προσπάθησαν να γκρεμίσουν τον τοίχο, αλλά έσπασαν τα όπλα τους, χωρίς να καταφέρουν τίποτε! -Ας φέρουν τους χτίστες του στρατού μας, αποφάσισε ο Σουλτάνος. Έτσι θα δούμε τι είναι πίσω απ' αυτόν τον τοίχο. Οι χτίστες ήρθαν με τα εργαλεία τους κι άρχισαν να χτυπούν τον τοίχο. Παρ' όλες τους τις προσπάθειες όμως, δεν μπόρεσαν ούτε να τον τρυπήσουν κι ομολόγησαν πως σίγουρα υπήρχε κάποιο τεχνικό μέσο, που τους ήταν άγνωστο. -Είστε ανίκανοι, φώναξε καταθυμωμένος ο Σουλτάνος και θα τιμωρηθείτε! Να φέρουν βυζαντινούς χτίστες! Τότε έφεραν βιαστικά όσους μπόρεσαν και απειλώντας τους με θάνατο, τους πρόσταζαν να ρίξουν αυτόν τον τοίχο! Μα, ούτε κι αυτοί δεν τα κατάφεραν! Γιατί, το θέλημα του θεού, πιο δυνατό από κάθε ανθρώπινη δύναμη, κρατούσε αυτές τις πέτρες δεμένες γερά, για να προστατεύει τον ιερέα. Όλους αυτούς τους αιώνες, ο ιερέας αγρυπνεί, σφίγγοντας το δισκοπότηρο, που προστάτευσε από τους άπιστους! Μα, όταν θα ξαναπάρουμε την Πόλη, η πόρτα θα ξανανοίξει μόνη της, ο ιερέας θα βγει, θα ξαναμπεί στο ιερό και θα συνεχίσει τα λόγια της λειτουργίας, από κει ακριβώς που είχε σταματήσει!

zoiforos

Άγγελος θα σε φέρει εδώ, στον σωστό καιρό...

Άγγελος θα σε φέρει εδώ, στον σωστό καιρό...

Η Τελευταία Προσευχή

Δίπλα στο παλάτι των αυτοκρατόρων βρίσκεται η Μονή Βλαχερνών, στην οποία συνήθιζαν οι Βασιλιάδες να προσεύχονται. Στον ιερό αυτό χώρο ψάλθηκε το έτος 626 για πρώτη φορά ο Ακάθιστος Ύμνος. Ο ναός χτίστηκε από την αυτοκράτειρα Πουλχερία το 453 και ολοκληρώθηκε επί Αέοντος Α' το 474. Τότε χτίστηκε και το παρεκκλήσι της Αγίας Σορού για να δεχθεί το ωμοφόριο και την Εσθήτα της Παναγίας, που μεταφέρθηκαν από την Παλαιστίνη το 473.
 

Όταν το έτος 626 πολιορκήθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους Αβάρους, η εικόνα της Παναγίας λιτανεύθηκε στα τείχη από τον Πατριάρχη Σέργιο και η πολιορκία λύθηκε. Η σωτηρία της Πόλης αποδόθηκε στη Θεοτόκο και σύσσωμος ο λαός αγρύπνησε στον ναό της Μονής ψάλλοντας το «Υπερμάχω».

Στον ίδιο ναό άρχισε η εορτή της Ορθοδοξίας μετά τη λήξη της εικονομαχίας το έτος 843. Αν η Πόλη σωζόταν το 1453, πάλι εκεί θα ψαλλόταν ο Ακάθιστος Ύμνος.

Κατά τη διάρκεια της εικονομαχίας καταστράφηκε η εικονογράφηση του ναού και χάθηκε η ιστορική εικόνα της Παναγίας, η οποία σύμφωνα με την παράδοση ξαναβρέθηκε το έτος 1030, κρυμμένη μέσα στον τοίχο, κατά τις εργασίες ανακαίνισης που έγιναν επί αυτοκράτορα Ρωμανού Γ του Αργυρού.

Την παραμονή της Άλωσης, πριν βραδιάσει, ο αυτοκράτορας είχε συγκεντρώσει τον λαό και όσους πολεμιστές δεν είχαν βάρδια στα τείχη και τους μίλησε για να μη χάσουν τις ελπίδες τους. Μετά πήγαν όλοι μαζί στην Αγία Σοφία, όπου παρακολούθησαν την «επιθανάτια λειτουργία». Είχε νυχτώσει όταν βασιλιάς πήγε για τελευταία φορά στο παλάτι για να συγχωρεθεί με την οικογένεια και τους υπηρέτες του. Πιθανότατα πέρασε και από τη Μονή Βλαχερνών για μια τελευταία προσευχή πριν αναχωρήσει για το πόστο του στην πύλη του Ρωμανού.

Οι Τελευταίες Στιγμές

Μετά τον τραυματισμό και την απόσυρση του Ιουστινιάνη και των στρατιωτών του από την πύλη του Ρωμανού, η άμυνα της Πόλης κατέρρευσε. Ο αυτοκράτορας άκουγε πλέον με τα ίδια του τα αυτιά τους Τούρκους να πλησιάζουν προς τη μεριά του. «Όποιος θέλει και μπορεί να σώσει τον εαυτό του ας το κάνει και όποιος είναι έτοιμος να αντικρίσει τον θάνατο ας με ακολουθήσει», είπε σ' αυτούς που τον περιέβαλλαν. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του, ο εξάδελφός του Θεόφιλος Παλαιολόγος απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω». Αυτές οι λέξεις συνεπήραν καμιά διακοσαριά Έλληνες και Ιταλούς, που προτίμησαν να ακολουθήσουν τον αυτοκράτορα στον θάνατο, παρά να σώσουν το κεφάλι τους. Συνεπήραν και τον Καβάφη μετά από τεσσερισήμισι αιώνες, που έγραψε: «...τι θλιβερά που ομιλούν πλησίον του τελευταίου αυτοκράτορα. Εν τη απογνώσει του, εν τη οδύνη, ο Κυρ Θεόφιλος Παλαιολόγος λέγει "Θέλω θανείν μάλλον ή ζην''. Α Κυρ Θεόφιλε Παλαιολόγο, πόσον καϋμό του γένους μας, και πόση εξάντλησι οι τραγικές σου πέντε λέξεις περιείχαν». Όταν ο αυτοκράτορας αντίκρισε μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών να τρέχουν από τη μέσα μεριά του τείχους, χίμηξε με το άλογό του να τους αποκρούσει. Δίπλα του ίππευαν ο Ισπανός Δον Φραντζίσκο και ο Δημήτριος Κατακουζηνός και πίσω του ο Ιβάν ο Δαλματός. Ο τελευταίος, κατά τον Φραντζή, θέρισε σαν τα χορτάρια με μια σπαθιά τους πρώτους Τούρκους που βρήκε μπροστά του.

Πρώτος σκοτώθηκε ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και λίγο μετά ο Δον Φραντζίσκο, αφήνοντας μόνο τον Βασιλιά να πολεμάει απεγνωσμένα. Όταν ένας Τούρκος στρατιώτης τον τραυμάτισε στο πρόσωπο, ο Κωνσταντίνος κραύγασε δυνατά: «Δεν υπάρχει κανένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;». Δευτερόλεπτα μετά ένας μαύρος στρατιώτης των Οθωμανών, που βρισκόταν ακριβώς από πίσω του, του έκοψε το κεφάλι με μια δυνατή σπαθιά. Μέσα στην αναμπουμπούλα της μάχης δεν γνώριζε αυτός ο στρατιώτης ότι σκότωσε τον τελευταίο αληθινό βασιλιά των Ελλήνων, ούτε ότι με εκείνη τη σπαθιά σφράγισε το τέλος μιας ένδοξης αυτοκρατορίας, που κράτησε συνολικά 1.123 χρόνια και 18 ημέρες.

Ο σουλτάνος έψαχνε τον Αυτοκράτορα ζωντανό ή νεκρό επί 3 ημέρες. «Πού είναι ο καίσαρας, που είναι ο καίσαρας;», ρωτούσε συνέχεια. Ένας Σέρβος στρατιώτης, που μαχόταν στο πλευρό των Οθωμανών, έδειξε ένα κομμένο κεφάλι στον Μωάμεθ: «Αυτό είναι το κεφάλι του τσάρου Κωνσταντίνου, δοξασμένε κύριε», του είπε θριαμβευτικά. Το είχε βρει, όπως ισχυρίστηκε, μπροστά στην πάλη του Ρωμανού. Ο σουλτάνος ζήτησε από Έλληνες αιχμαλώτους, μεταξύ των οποίων και ο Λουκάς Νοταράς, να το αναγνωρίσουν και εκείνοι ξέσπασαν σε λυγμούς.

Το ακέφαλο σώμα του βασιλιά, που αναγνωρίστηκε από τις αυτοκρατορικές περικνημίδες, ήταν τσαλαπατημένο από το πλήθος των Ελλήνων που εγκατέλειπαν την πόλη για να αποφύγουν τη μανία των εισβολέων. Όπως και ο Λεωνίδας της Σπάρτης, πέθανε στο πεδίο της μάχης σαν απλός στρατιώτης, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα έχει φρικτό τέλος.

Η δόξα του Παλαιολόγου κοιμήθηκε επί τρεισήμισι αιώνες, μέχρι να την ξυπνήσει ο Κολοκοτρώνης, χίλια μίλια μακριά, στις κορυφές του αρκαδικού Μαινάλου: «Μόλις χάλασε η Πόλη, πυκνώθηκε παντού το σκοτάδι και συνέβη στη φυλή μας ό,τι συμβαίνει στον κόσμο τη νύχτα. Τα αγκάθια κυμάτιζαν στη γη των προγόνων μας, οι ξακουστές μας πόλεις χορτάριασαν και η φλογέρα του Έλληνα βοσκού με τα λίγα γίδια ίσα που λαλούσε στα μνημεία των αρχαίων προγόνων μας».

Οι τελευταίες στιγμές του αυτοκράτορα περιγράφονται με συναρπαστικό τρόπο στο βιβλίο: «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος - Η τελευταία νύχτα της Πόλης» (Εκδ. Διόπτρα), που έγραψε το 1892 ο υπουργός Εξωτερικών του Βασιλείου της Σερβίας Τσέντομιλ Μιγιάτοβιτς.

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

Ο θρύλος λέει ότι την στιγμή που οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη, ο αυτοκράτορας έτρεξε καβάλα στο άλογό του να τους εμποδίσει. Πολλοί εχθροί τον περικύκλωσαν κι εκείνος τους χτυπούσε και τους έκοβε με το σπαθί του. Όταν σκοτώθηκε το άλογό του, αυτός έπεσε κάτω και συνέχισε να πολεμάει. Όταν ένας μαύρος στρατιώτης σήκωσε το σπαθί του να τον χτυπήσει, άγγελος Κυρίου τον παρέλαβε και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη, κοντά στη Χρυσόπορτα. Εκεί, αφού τον έλουσε και έπλυνε τις πληγές του με μόσχο και μύρο, τον μαρμάρωσε και του έστρωσε να κοιμηθεί σε κλίνη από βύσσο.

Όταν έρθει η ώρα, ο άγγελος θα ξυπνήσει τον βασιλιά και θα του δώσει στο χέρι το σπαθί που είχε στη μάχη. Οι Τούρκοι το ξέρουν καλά αυτό, μα δεν μπορούν να βρουν τη σπηλιά που είναι κρυμμένος ο βασιλιάς. Γι' αυτό έχτισαν την πόρτα που ξέρουν πως απ’ αυτή θα μπει στην Πόλη για να τους κυνηγήσει ως την Κόκκινη Μηλιά...

 

Από το «Η Άλωση Μέσα από τα Μάτια του Τελευταίου Αυτοκράτορα» / τα σκίτσα από το Graphic Novel "1453" των Ορέστη Μανούσου - Νίκου Παγώνη (Anubis)

http://redskywarning.blogspot.gr/2017/05/blog-post_29.html

Αγιοκατάταξη του βυζαντινού αυτοκράτορα Δαυίδ Κομνηνοῦ (ο Μέγας της Τραπεζούντας)

Αγιοκατάταξη του βυζαντινού αυτοκράτορα Δαυίδ Κομνηνοῦ (ο Μέγας της Τραπεζούντας)

Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας θεωρείται πλέον ο τελευταίος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας Δαβίδ Κομνηνός μαζί με τα παιδιά του και τον διάδοχο του Αλέξιο, των οποίων η μνήμη θα τιμάται κάθε χρόνο την 1η Νοεμβρίου, την ημέρα την οποία μαρτύρησαν. 

Ο Δαβίδ Κομνηνός, ο οποίος θεωρείται ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας, καθώς η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας διαλύθηκε από τον Μωάμεθ το 1461, θεωρείται πλέον Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας μαζί με τα παιδιά του Βασίλειο, Γεώργιο και Μανουήλ καθώς και τον ανιψιό του και διάδοχο του θρόνου του Αλέξιο μετά από απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ η μνήμη τους θα τιμάται την 1η Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία σύμφωνα με την ιστορία βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.

Το τραγικό τέλος του Δαβίδ Κομνηνού:

Ο Δαβίδ Κομνηνός, ανήλθε στην εξουσία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας το 1459 και προσπάθησε να πραγματοποιήσει συμφωνίες με διάφορους Ευρωπαίους ηγεμόνες, προκειμένου να αναχαιτίσει την οθωμανική λαίλαπα. Ωστόσο, το 1461 ο Μωάμεθ ξεκίνησε επικεφαλής μεγάλου στρατεύματος προκειμένου να καταλύσει το τελευταίο βυζαντινό έδαφος.

Μετά από προδοσία από αξιωματούχους του, ο Κομνηνός πείστηκε να παραδώσει την Τραπεζούντα τον Αύγουστο του 1461 και ως αντάλλαγμα εγκατέστησε τον Δαβίδ με την οικογένειά του και πολλούς από τους θησαυρούς του στην περιοχή του Στρυμόνα, στη Μακεδονία και του παραχώρησε υψηλά εισοδήματα.

Το 1463, σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ο Μωάμεθ κατηγόρησε τον Δαβίδ Κομνηνό για συνωμοσία και τον εκτέλεσε μαζί τους γιους και τον διάδοχο του θρόνου του.

TΙΜΑΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς Άγιος Ιωάννης Βατάτζης

Ἁγιορεῖτες Γέροντες λένε πὼς ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιὰς εἶναι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δούκας Βατάτζης ὁ Ἐλεήμων, ὁ Αὐτοκράτορας δηλαδὴ Νικαίας, ὁ ὁποῖος βρέθηκε παντελῶς ἄφθαρτος στὸν τάφο του στὴν Μικρασία, τόσο ὁ ἴδιος, ὅσο καὶ τὰ βασιλικά του ἐνδύματα! 

 

Ὅμως μὲ τὶς ἁλώσεις τῶν Φράγκων καὶ τῶν Τούρκων, χάθηκαν τὰ ἴχνη τοῦ ἁγίου ἄφθαρτου καὶ ὁλόσωμου λειψάνου, τὸ ὁποῖο βρίσκεται ὅπως φαίνεται στὴν Κωνσταντινούπολη, κεκρυμμένο, σὲ μυστικὸ σπήλαιο, τὸ ὁποῖο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, ποὺ φυλοῦν τὸ ἱερὸ μυστικὸ γιὰ αἰῶνες, ἀναμένοντας τὴν ἔγερση τοῦ μαρμαρωμένου! Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

 

Τὴν πρώτη βάσιμη καὶ ἀξιόπιστη μαρτυρία τὴν ἔχουμε διὰ στόματος τοῦ μεγάλου Γέροντος Ἐφραὶμ τῆς Ἀμερικῆς, τέως Καθηγουμένου τῆς Ι. Μ. Φιλοθέου Ἁγίου Ὅρους, ὁ ὁποῖος ἔχει διηγηθεῖ ὅτι.... 

 

τὴν πληροφορία γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἰωάννη, τοὺς τὴν μετέφερε πρὶν τὸ 1955 στὸ Ἅγιον Ὅρος ὁ Ἀρχιερεὺς Ἰερόθεος ἐκ Μικρασίας, ὁ ὁποῖος μάλιστα τὸν εἶχε χειροτονήσει! Αὐτὸς ὁ Ἀρχιερέας Ἰερόθεος τοὺς εἶπε πὼς εἶχε δεῖ μὲ τὰ ἴδια τοῦ τὰ μάτια τὸν κοιμώμενο Βασιλέα Ἰωάννη! Νὰ τί εἶχε διηγηθεῖ συγκεκριμένα ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖο πρωτακούσαμε ἄφωνοι πρὶν 14 σχεδὸν χρόνια στὸ Ἅγιον Ὅρος ἀπὸ κασέτα μὲ τὴ φωνὴ τοῦ ἴδιου του γέροντα: 

 

" …Ὑπάρχει κοιμώμενος Στρατηγὸς ὀνόματι Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος, τότε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ θὰ ὑποδείξει εἰς τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι αὐτὸς θὰ βασιλεύσει τώρα. Θὰ τοὺς ὑποδείξει μὲ τὸ δάχτυλό του τὸν τόπο καὶ θὰ τὸν καλέσουν νὰ ἡγηθεῖ καὶ νὰ βασιλεύσει εἰς τὸν ἑλληνικὸ καὶ ὀρθόδοξο λαό. Καὶ θὰ γίνει αὐτό. 

Πρὶν ἀπὸ χρόνια εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος ἦταν ἕνας Ἀρχιερέας ὀνόματι Ἰερόθεος. Αὐτὸς ἦρθε ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸν ἔβαλε στὸ Ἅγιον Ὅρος νὰ κάνει χειροτονίες, μνημόσυνα, Λειτουργίες, κλπ. Ἦταν ἕνας ἅγιος Ἀρχιερέας, στὸν τύπου τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἅγιον Ἀρχιερέα ἀξιώθηκα τῆς Ἱεροσύνης. Ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Εὐλογημένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ! 

 

Ἕνα θὰ σᾶς πῶ. Ἀγρυπνίες ποὺ κάμναμε! Δεκαπέντε ὧρες ἀγρυπνία, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὀγδοηκοντούτις γέρων, δὲν ἐκάθετο καθόλου στὸ κάθισμα. Ἀπὸ τὸ θρόνο κατέβαινε στὸ στασίδι πάλι ὄρθιος. Καὶ στὴν Λειτουργία τρεῖς ὧρες ποὺ ἀκολουθοῦσε μετὰ τὴν πολύωρη Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ὄρθιος! Τὸν βάζαμε μία καρέκλα νὰ καθίσει καὶ δὲν ἤθελε. Ἔλεγε «ἀκόμη ἡ Παναγία μας δὲν μὲ κούρασε» καὶ ἂς ἔτρεμε ὅλος ἀπὸ τὴν κούραση.